Bizden önce ölenler ağladık halinize Vah kardeşim diye, inledik günlerce Mezarının başına gelip eseflendik yine Aradan seneler geçti ah vah diye, diye

Gecenin alaca karanlığında İnsanlar uykuya vardığında Sokaklarda bir pir-i fani İşte bu Ömer?in hali

Böylece zaman aldı tüm verdiklerini... Yapayalnız kaldı, sanki ilk günkü gibi.

Bahar güneşiyle açan çiçekler Meyve vermeye yetişemezler Az bir soğuk,yıkar hülyalarını Buruşturur,çabuk değiştirirler dünyalarını

Zamanın çarkları ağır,ağır dönerken Bir yılım daha geçti ölümü beklerken Ömür şehrimden çöktü bir kale daha Arkamda kaldı sanki sessiz bir vaha

Belde ağrılar baştaki beyazlıklar Gözde fersizlik dünyaya isteksizlik Geriye bakınca buruk gözyaşları Hiç düşündün mü neyin habercisi?

Gökyüzünde bulutlar güneşi perdeliyor Bulutlu hava insanı hüzünlendiriyor Yağmur yağınca açılıyor hava Yukarıdan gülümsüyor güneş insana

Bugün hava çok duygulu Bulutlar yürüyor hava puslu Bir açıyor bir kapanıyor Sanki insan gibi geziyor

Ağaçta açan tomurcuklar Küçük bir filizdir çocuklar, Rüzgar bile sallar dalını Çatık kaşla büker dudağını

Bizim pınarın suyu yine kurumuş Olukları yeşil, yeşil yosun tutmuş Etrafındaki selviler bile kaybolmuş Osman Dede?nin hayratı harap olmuş

Cami avlusunda dilenen nineyi gördüm Hicabından gözlerini bile örtmüştü. Bilemediğim dertleri belini iyice bükmüş Anlaşılan insanlardan istemek dünyaya küstürmüştü.