Arife günü gelen bir şehit haberi Türkiye'nin beynini dondurdu. Kahraman milletin kahraman bir evladı teknolojinin de yardımıyla mesajını tüm dünya insanlarına en dramatize şekilde ulaştırdı.
Kalbinde merhamet, anne baba sevgisi, vatan sevgisi olanların ve de olmayanların bile yüreklerini yaktı. Gazeteler Jandarma Er Oğuz Parparoğlu'nun insanlığa gönderdiği bayram mesajıyla çıktı. O gün ve sonrasında bir iki gün daha gazete ve televizyonlarda dramatize haber çıktı ve şehit ailesi dışında herkesin gündeminden ipekten bir tül gibi çıktı ve gitti.
Bundan sonraki şehit haberleri de karşımıza çıkacak ve biz alıştığımız için anlık duygu yoğunlaşmasından sonra kendi dünyamıza geri döneceğiz.
Ülkemizde gazete ve televizyonlar sayılamayacak kadar çok olmasına rağmen şehitler ve şehit aileleri için program yapan bir yayın kuruluşu yok.
Bu ülkede terör sadece askerin ve şehit ailelerinin sorunu oldu. Şehitler binlerce dizilerin içinde bir dizi kadar yer alamıyor.
Televizyon kanallarında yer alabilmesi için bir medya patronunun oğlu şehit mi olmalı ?
Neden onların hayat hikayeleri televizyon dizisi olamıyor ?
Köşe yazarları ve atmasyon araştırmacı yazarlar neden şehitlerin hayat hikayelerini araştırmıyorlar ?
Üniversitelerde şehitlerin hayatları tez konusu olmuyor ? Şehitlik defterine yazılan binlerce mektup gün yüzüne çıkarılmıyor ?
Şehitlere ait devletin hazırladığı bir web sitesi bile yok.
TRT bir çok kanalından bir tanesinde şehitlere haftada bir bile vermiyor.
Haber ajansları ellerindeki bilgi haber ve dökumanları saklamak için ellerinden geleni yapıyor.
Anadolu Ajansı Şehit cenazelerinde çekilen fotoğrafları bile parayla satıyor.
E-kartlar için müracaat ettiğimiz ajanlardan sadece ikisi şehit fotoğraflarının bir kısmını ücretsiz verebildi.
Şehit Ailelerinin sesini dünya halklarına duyurmak için açtığımız siteye siyasi parti başkanları görüşlerini belirten bir açıklama yazı bile göndermediler.
Kim ne derse desin bu halk sadece Allah inancı ve vatan sevgisi için çocuklarını vatana feda ediyor.
Bizim gibi konuşan ve konuşmaya cesareti olmayanlarda kendi çıkarlarına göre hareket ediyorlar.
Dünya liderlerine gönderdiğimiz e-kartlarda yazdığımız sloganı bir kez daha yinelemek istiyorum.
" Terör size ulaşmadan anlayamadığınız o acıyı, önceden hissetmeniz dileğiyle "
" Whit the hope you to feel the pain before that you have not realized until the teror had reached to you "
